Forseti Íslands, Hr. Ólafur Ragnar Grímsson,
Menntamálaráðherra, Katrín Jakobsdóttir,
Formaður Íþrótta- og tómstundaráðs Reykjavíkur, Kjartan Magnússon
Formaður UMFÍ, Helga Guðjónsdóttir,
Þingmenn, Heiðursfélagar ÍSÍ,
Góðir þingfulltrúar og aðrir gestir,

Ég býð ykkur velkomin til Íþróttaþings.

Íþróttaþing er nú haldið í skugga efnahagskreppu. Þrjár meginstoðir fjármagns til hinnar frjálsu íþróttahreyfingar í landinu – opinber framlög ríkis og sveitarfélaga, stuðningsaðilar atvinnulífs, og síðast en ekki síst heimilin í landinu – berjast öll fyrir sínum fjárhagslega grundvelli. Fjárhagsleg afkoma er ekki sjálfstætt markmið íþróttahreyfingarinnar - en lífsnauðsynleg til að ná íþróttalegum markmiðum.

Fyrstu aðgerðir framkvæmdastjórnar ÍSÍ við bankahrunið lutu að því að skipa vinnuhóp til að greina stöðu mála – áhrif og úrræði til lausnar vanda aðila innan hreyfingarinnar – og hinsvegar að taka stefnumótandi ákvörðun um verndun barna- og unglingastarfsins. Var ályktun send til sveitarfélaga og aðildarsambanda – og náðist góð samstaða um að standa vörð um þann hluta starfsins sem lýtur að ungmennum og æsku landsins.

Á þessu stigi verð ég að hrósa hreyfingunni – ykkur sambandsaðilum, íþróttafélögum, keppendum og öðrum í grasrótarstarfinu – fyrir að hafa mætt þessum aðsteðjandi vanda af ábyrgð og æðruleysi. Ég hef hvergi mætt öðru en samhug og stuðningi innan hreyfingarinnar, og samstaðan í því að komast í gegnum þessi vandamál í sameiningu og án innbyrðis deilna er í raun aðdáunarverð.

Íþróttir og íþróttahreyfingin á Íslandi gegna vaxandi hlutverki í samfélaginu – og hefur þar orðið mikil þróun á undanförnum árum. Íþróttir skipa stóran sess í uppeldi barna og ungmenna. Íþróttir hafa skapað byltingu í lífstíl almennings með ábyrgari afstöðu til hollustu og heilbrigðis. Íþróttaafrek okkar fremstu keppenda sameina þjóðina og bera hróður landsins um allan heim. Og það er innistæða fyrir þeirri útrás.

En þetta færir einnig aukna ábyrð á okkar herðar. Kröfur til íþróttahreyfingarinnar hafa vaxið, ný viðfangsefni hefur verið talið sjálfsagt að leggja á hið mikla stjórnskipulag sjálfboðaliða í grasrótinni – án þess að samfélagið hafi samhliða í öllum tilvikum gefið hreyfingunni tækifæri – eða úrræði – til að mæta þeim kröfum.

Áfangar hafa þó náðst á undanförnum árum. Vil ég fyrst nefna atbeina sveitarfélaga - en þeim hefur að mínu mati ekki ávallt verið hampað verðskuldað fyrir uppbyggingu íþróttamannvirkja og víða skynsama niðurgreiðslu æfingagjalda yngstu iðkenda - sem sannarlega hefur aukið jöfnuð í samfélaginu.

Þetta hefur byggt upp samfélagsgerð með sáttmála hinnar frjálsu íþróttahreyfingar við almenning – íbúana – sem í senn mynda þá hreyfingu og sitja jafnframt allt í kringum borðið sem þátttakendur, stjórnendur, foreldrar – og síðast en ekki síst skattgreiðendur. Skipulegt íþróttastarf er nokkuð sem almenningur hvorki getur eða vill vera án í dag – og er ákvörðunarforsenda þess hvar ungar fjölskyldur velja sér framtíðarheimili.

Íþróttamannvirkin eru í flestum tilvikum skólamannvirki sem íþróttahreyfingin – að mestu í sjálfboðavinnu – nýtir að afloknu skólastarfi til félagslegrar þjónustu fyrir samfélagið sem ella hefði þurft að standa fyrir með öðrum hætti og viðeigandi kostnaði.

Rannsóknir hafa leitt í ljós að þátttaka í skipulegu íþróttastarfi eykur lífsgæði ungmenna, minnkar líkur á neyslu áfengis, tóbaks og annarra skaðvalda - og gerir ungmenni skipulagðari og hæfari í námi. Ég er raunar alltaf jafn stoltur af því þegar ég les um afreksíþróttafólk sem dúxar í skóla. Þau tilvik eru mörg, og þau eru ekki tilviljanir.

Hvað sem efnahagsástandi líður þá eru þetta verðmæti sem við höfum byggt upp til framtíðar hér á landi – efnahagsreikningur mannauðs – í samfélagsgerð sem er að mínu mati sú besta í heimi. Um þetta verðum við að standa vörð – og aldrei fremur en nú við endurreisn lífsgilda og efnahagslífs. Íþróttahreyfingin er stoð í því starfi – ekki styrkþegi.

Að því er varðar hina hlið hins opinbera valds – ríkisvaldið – þá hafa líka áfangar náðst. Má einkum nefna fyrstu framlög ríkisvaldsins til sérsambanda ÍSÍ, sem fram að því höfðu verið fjárhagsleg eylönd. Í öðru lagi samning við menntamálaráðuneytið um sjóð til að létta undir kostnaði fjölskyldna og íþróttafélaga við ferðakostnað innanlands – sem reynst hefur ákaflega gott og vinsælt framtak, bæði meðal neytenda og almennings.

Gerðir voru samningar um stigvaxandi framlög. Þetta eru sannarlega ekki stórar fjárhæðir í ríkisbúskapnum, en hverri einustu krónu er vel varið og vel tekið. Ég hygg að reynslan, nýting fjárins, viðtökur hreyfingarinnar og almennings geri ekkert annað en að staðfesta það að þetta voru réttar, skynsamar og löngu tímabærar samfélagslegar ákvarðanir.

En betur má ef duga skal. Framhjá því verður ekki litið að ríkisvaldið á Íslandi á enn býsna langt í land með að styðja við starfsemi íþróttahreyfingarinnar hérlendis svo sambærilegt verði við nágrannaríki okkar.

Íþróttahreyfingin er ekki að krefjast þess að vera sett framar brýnustu velferðarmálum né aðsteðjandi bráðavanda. En hreyfingin telur á annað hundrað þúsund félaga – og teljast langstærstu fjöldasamtök þjóðarinnar. Hafa framlög verið í hróplegu ósamræmi við fjölda félaga, samfélagslegt mikilvægi og yfirlýsingar stjórnvalda um verðmæti starfsins.

Forysta ÍSÍ átti fundi með ráðherra í september síðastliðinn – í kjölfar árangursríkra Ólympíuleika. Var sóknarhugur beggja megin borðs, og framtíðarmarkmið háleit – hvort heldur laut að afreksmarkmiðum eða fjárhagslegum stuðningi - en 5 ára samningur um árleg 30 milljóna króna framlög ríkisins í afrekssjóð ÍSÍ rann einmitt út um síðastliðin áramót, eftir að hafa rýrnað um tæplega helming á þeim tíma vegna verðlagsbreytinga.

Tæpum tveimur vikum síðar hrundi íslenskt bankakerfi. Er það hvorki okkar sök né höfum við viðeigandi úrræði til að tryggja rekstrarforsendur hreyfingarinnar í þeirri efnahagskreppu sem í kjölfarið hefur fylgt - enda hefur samhliða molnað verulega úr öðrum fjárhagsstoðum eins og fyrr segir.

Íþróttahreyfingin er ekki að krefjast þess að vera undanskilin niðurskurði og hagræðingu í yfirstandandi efnahagsþrengingum – heldur er verið að vísa til þess hvernig spilin voru gefin úr stokknum í upphafi. Með því að frjálsum félagasamtökum var gert að afla sér fjár frá atvinnulífi og heimilum – á meðan sambærileg menningarstarfsemi er víðast að fullu á fjárlögum – þá verður einfaldlega að líta á heildarmyndina.

Það hefur reyndar berlega komið í ljós að fjölmargir aðrir aðilar í samfélaginu – sumir meira og minna ríkisreknir – hafa á góðæristímanum nartað ríflega í þá köku atvinnulífsins umfram rekstur á fjárlögum, og ósjaldan haft betri árangur en íþróttahreyfingin. Stuðningur fyrirtækja við barna- og unglingastarf hefur ekki alltaf verið efstur á dagskrá – og sjaldan hlaupið á mörgum milljónum króna.

Innan hreyfingarinnar hefur verið brugðist við þrengingum af ábyrgð og æðruleysi – en vissulega af ótta og óvissu um framtíðina. Mikilvægt er að gera sér grein fyrir því að hvergi er farið með fé af jafnmikilli ábyrgð og innan íþróttahreyfingarinnar og hvergi margfaldast framlög jafn mikið og raun ber vitni í gegnum skipulag sjálfboðaliðastarfs. Fita til niðurskurðar er einfaldlega ekki til staðar.

Þá er jafnframt mikilvægt að tryggja samfellu í okkar afreksstarfi. Árangri á þeim vettvangi verður ekki náð nema með langtímamarkmiðum, og sé rofið gat í samfellu þeirra markmiða má búast við að langur tími kunni að líða uns við komumst aftur á spor þess glæsilega árangurs sem varðaður hefur verið á undanförnum árum. Það má aldrei vanmeta mikilvægi þeirra fyrirmynda sem afreksstarfið skapar okkur – fyrir æsku landsins og allan almenning.

Afrek okkar fremsta íþróttafólks - og auðvitað líka okkar frábæru listamanna - er líklega besta landkynning sem völ er á. Þetta eru ódýrustu sendiherrar lands og þjóðar. Íþróttir og listir eru að mínu mati raunar tvær hliðar á sama teningi sem nefnist menning - og falla undir sama ráðuneyti mennta- og menningarmála.

Í fyrirspurnum ÍSÍ til framboða fyrir síðustu Alþingiskosningar mátti finna tilvísun í svörum um samanburð á listamannalaunum og framlögum til afreksfólks í íþróttum, og finnst mér það athyglisverður samanburður.
Ég tel ástæðu til að óska félögum okkar í afrekssveit íslenskra listamanna til hamingju með nýsamþykkt lög um hækkun listamannalauna úr 1200 mánaðarlaunum í 1600. Þetta gefur íþróttahreyfingunni vonandi fyrirheit um sambærilegan skilning á framlögum til afreksstarfs í íþróttum.
A-styrkur - hæsti styrkur - einstaklings hjá Afrekssjóði nemur að vísu ekki nema um 60% af mánaðarlegri fjárhæð listamannalauna, og enn erum við nokkuð fjarri því að ná 1.600 mánaðarlaunum á ári - því raunin er sú að einungis einn íþróttamaður er á A-styrk eins og er - spjótkastarinn Ásdís Hjálmsdóttir.

Um næstu helgi eru aftur kosningar til Alþingis. Framkvæmdastjórn ÍSÍ sendi framboðum sem fyrr spurningar um afstöðu til íþróttamála, og liggja svör þeirra hér frammi. Hvet ég þingfulltrúa til að kynna sér rækilega þau svör - og beita sínum lýðræðislega rétti í þágu þessarar stærstu fjöldahreyfingar landsins.

Á formannafundi ÍSÍ í nóvember síðastliðinn kynnti ég rækilega fyrir ykkur mína framtíðarsýn á þau viðfangsefni sem liggja fyrir á næstu starfsárum - og tel ekki tilefni til endurtekningar hér. Fékk ég góð viðbrögð við þeim áherslum og get vart túlkað öðruvísi en svo að samhugur hafi verið um þann farveg.
Framtíðarsýn ÍSÍ byggir að stóru leyti á íþróttalegum markmiðum sambandsaðila. Það er hlutverk ÍSÍ að tryggja umgjörð sem treystir þær stoðir sem grundvalla árangur í því starfi, hvort sem hann lýtur að fjölgun iðkenda, fjölgun íþróttagreina eða íþróttalegum árangri í formi bættra afreka. Í venjulegu árferði eiga markmið eins tímabils að marka nýjan upphafspunkt þess næsta.

En mikilvægt er þegar tekin er ákvörðun um verkefni eða þátttöku í verkefni að menn spyrji sig ávallt hvort það rúmist innan hlutverks og tilgangs hreyfingarinnar – og geri sér jafnframt grein fyrir því hvort um er að ræða kjarnastarfsemi eða þróunarstarfsemi.
Þróunarstarf er mikilvægt, en það er engu að síður nauðsynlegt að gera greinarmun á þessu tvennu. Málið snýst um að hafa yfirsýn og burði til að forgangsraða ef úrræði eru ekki til staðar. Ef umgjörð íþróttaviðburðar er ekki í lagi – mannskap skortir á ritaraborð eða til dómgæslu – þá er ekki skynsamlegt að leggja áherslu á skemmtiatriðin í hálfleik.

Það er ávallt hlutverk Íþróttaþings að meta mörk okkar starfsemi. Íþróttaleg markmið eiga að vera okkar leiðarljós – og við megum aldrei missa sjónar af því hverjir okkar skjólstæðingar eru, eða hverjir þeirra hagsmunir eru.

Forseti og stjórn ÍSÍ fá býsna mikinn fjölda beiðna um samstarf og þátttöku í góðum verkefnum. Því miður hefur þurft að hafna mörgum slíkum beiðnum á grundvelli fyrrgreindrar forgangsröðunar. Forgangsröðun viðfangsefna mun líklegra verða enn mikilvægari nú þegar kreppir að úrræðum hreyfingarinnar.

Ég var mikið spurður að því þegar ég tók við þessu embætti hver afstaða mín væri til sameininga innan hreyfingarinnar. Mín afstaða var þá – og er enn – að ekki sé vænlegt að þvinga fram sameiningar í starfsemi frjálsra félagasamtaka. Skynsamlegra sé að meta hagkvæmni og samlegðaáhrif út frá hagsmunum skjólstæðinga og færa þann boðskap inn í umræðuna af virðingu við alla aðila og öll sjónarmið.

Þetta virðist hafa orðið raunin ef marka má sameiningar innan héraðssambanda og íþróttabandalaga á undanförnum árum. Þannig hefur HSÞ sameinast UNÞ, viðræður standa yfir um sameiningu íþróttahéraða innan sveitarfélagsins Fjallabyggðar, viðræður hafa staðið um inngöngu aðildarfélaga USVS í HSK og ennfremur hafa átt sér stað viðræður um aukið samstarf og sameiningu hjá UDN við nágranna sína.

Allar þessar sameiningar og viðræður hafa farið fram á forsendum sambandsaðila og með hagsmuni skjólstæðinganna að leiðarljósi. Hjá ÍSÍ höfum við tekið þá afstöðu að styðja við slíkar breytingar bæði skipulagslega og fjárhagslega, og auðvelda samlegðaráhrifum að skila sér til grasrótarinnar. Skylda til slíks er ríkari nú á tímum fjárhagsþrenginga.

En skylda til að huga að samlegðaráhrifum hvílir ekki eingöngu á sambandsaðilum og grasrót. Umræður urðu fyrir nokkrum árum um sameiningu hjá þeim samtökum sem sinna yfirstjórn íþrótta- og æskulýðsmála í landinu. Margt var þar sagt af tilfinningahita, og eflaust hefði mátt sýna andstæðum sjónarmiðum beggja megin meiri virðingu.

Rykið hefur nú sest eftir þá umræðu og nýtt fólk komið til forystu. Ytri aðstæður – ekki síst efnhagskreppa – hafa síðan fært ný sjónarmið inn í umræðuna. Húsnæðismál beggja samtaka þurfa endurskoðunar og framtíðarlausna við, og skipurit samtakanna hafa fléttast meira saman á undanförnum árum með auknum þunga almenningsíþrótta innan ÍSÍ og vel heppnaðra íþróttamóta UMFÍ fyrir ungmenni á hverju sumri.

Allir skjólstæðingar UMFÍ eru einnig skjólstæðingar ÍSÍ. Ég leyfi mér því ekki að trúa að sjónarmið sem lúta að öðru en hagsmunum okkar skjólstæðinga hindri aukið samstarf. Það voru því sannarlega sár vonbrigði að heyra af ítrekaðri synjun á inngöngu aðila sem uppfyllir öll skilyrði. Ég álykta að þar hafi menn einfaldlega gert mistök, enda í mötsögn við eðli frjálsra félagasamtaka - slíkt er hvorki ungmennafélagsandi né Íslandi allt.

Það er svo aftur misskilningur hjá þeim sem halda fram að ungmennafélagsandinn sé gamaldags. Hans er líklega aldrei meiri þörf en nú um stundir þegar taumlaus efnishyggja og siðrof hefur velt samfélagi okkar á hliðina. Ungmennafélagsandinn lifir góðu lífi innan íþróttahreyfingarinnar, auðvitað sem systurhugtak ólympíuhugsjónarinnar. Hafa þau íþróttalegu gildi lifað þegar stjórnmálastefnur hafa hrunið.

Samstarf okkar við UMFÍ hefur verið með miklum ágætum undanfarin ár, og tel ég að gott fólk hafi valist til starfa undir forystu Helgu Guðjónsdóttur. Það verður ávallt skylda okkar gagnvart skjólstæðingum hvors um sig að eiga góð samskipti. Hvort þau samskipti feli í sér umræður um aukið samstarf eða samruna af einhverju tagi er nokkuð sem ég árétta að eigi að snúast um hagsmuni skjólstæðinganna.

En með sama hætti þurfum við á vettvangi ÍSÍ ávallt að velta fyrir okkur mörkum okkar eigin starfsemi. Það er eitt af lögbundnum hlutverkum framkvæmdastjórnar ÍSÍ að vernda sjálfstæði íþróttahreyfingarinnar. Slíkt sjálfstæði byggir ekki eingöngu á fjárhagslegum grunni, heldur ekki síður á vitund um íþróttalega kjarnastarfsemi.

Ég hef stundum sagt að íþróttahreyfingin sé ekki í sjálfu sér með skilgreind markmið sem forvarnarsamtök, en hinsvegar er þátttaka í skipulögðu íþróttastarfi besta forvörn sem völ er á. Við erum ekki umhverfissamtök, en við reisum íþróttalegan árangur á virðingu við umhverfissjónarmið á þeirri vegferð. Við erum ekki friðarhreyfing – en keppni í íþróttum hefur engu að síður stuðlað að meiri friði í heiminum en nokkur önnur starfsemi. Dæmi eru um að stríðandi þjóðir geri vopnahlé til að sameinast í íþróttakeppni.

Íþróttir eru stéttlaust samfélag. Í íþróttum er ekki spurt hverra manna þeir eru, við hvað þeir starfa, hvort þeir eru efnaðir eða fátækir, af hvaða kyni eða kynþætti þeir eru, hvaða trúarbrögð eða stjórnmálaskoðanir þeir aðhyllast. Hver einstaklingur nýtur virðingar á grundvelli tæknilegrar getu – persónuleika við að fara með þá hæfileika – og stoltsins við að bera fána þjóðar eða félags á brjóstinu til þátttöku, árangurs og afreka.

Við vernd sjálfstæðis hreyfingarinnar er þannig afar mikilvægt að virða hlutleysi gagnvart stjórnmálum, trúarbrögðum og ólíkum menningarheimum. Staðfesta í því að draga mörkin við íþróttastarf er grundvöllur þess að friður, mannréttindi, betra mannlíf og jafnrétti verði fremur að afleiðingum okkar íþróttalegu kjarnastarfsemi.

Ólympíuleikar eru ljósasta dæmið um freistingar utanaðkomandi aðila við að príla upp á bak þeirrar athygli sem íþróttir njóta. Íþróttahreyfingin verður að vera trú sínum gildum og íþróttalegu kjarnastarfsemi – og getur í sjálfu sér aldrei opnað aðrar dyr án þess að ógna framtíðartilveru sinni.

Annað svið sem íþróttahreyfingin þarf að meta mörk sinnar starfsemi er t.d. hvort áhersla á lýðheilsu og almenningsíþróttir hafi aukist of mikið eða hvort þróunarstarf okkar á sviði forvarna og samfélagsþjónustu hafi gengið framar hinni hreinræktuðu íþróttastarfsemi.

Að vel ígrunduðu máli tel ég svo ekki vera. Sú skoðun mín hefur styrkst að samspil og gagnkvæmur stuðningur almenningsíþrótta- og afrekssviðs ÍSÍ sé góð vinningsformúla.

Aukin vitund almennings um íþróttir stuðlar bæði að aukinni þátttöku sem og áhuga á að fylgjast með. Velvilji almennings er góður grundvöllur þess að óska aukinna framlaga til starfsins úr opinberum sjóðum. Almenningur er andlag þeirra fjárhagslegu hagsmuna sem hvetur atvinnulífið til samstarfs við íþróttahreyfinguna, og hinn sami almenningur myndar fjölskyldur og heimili landsins sem leggur okkur til skjólstæðingana.

Viðburðir á borð við kvennahlaup, Lífshlaupið, Hjólað í vinnuna, Göngum í skólann, staföngukennsla og íþróttir eldri borgara – svo dæmi séu tekin – hafa slegið í gegn hjá þjóðinni, og smám saman myndað sáttmála um að hreyfing og hollusta séu æskileg – og að ÍSÍ sem forystuafl hinnar frjálsu íþróttahreyfingar í landinu sé kjörinn samstarfsaðili til að stuðla að allsherjarhreyfingu og nýjum lífsstíl.

ÍSÍ hefur þannig tekið forystu sem leiðandi aðili á sviði lýðheilsu í landinu – í góðu samstarfi við aðila á borð við heilbrigðisráðuneyti og lýðheilsustöð.

Á sama tíma er mikilvægt að gera sér grein fyrir þeirri staðreynd að pýramídalagað stjórnskipulag sjálfboðaliðanna hefur á heilli öld þróast og grundvallast á afreksmiðuðu starfi – þjónusta við lýðheilsusjónarmið og forvarnir grundvallast á sértæku endurgjaldi fyrir þá þjónustu. Byggir þessi þjónusta því beint og óbeint á samstarfi og virðingu við afreksstarf íþróttahreyfingarinnar.

Forvarnir ber að líta á sem fjárfestingu en ekki útgjaldalið. Sagt er að eitt gramm af forvörnum verði að tonni af árangri. Eitt prósent sparnaður í heilbrigðiskerfi okkar er um það bil 3-4 sinnum meira en ríkisvaldið leggur til íþróttahreyfingarinnar á fjárlögum.

Hluti af þessu er að huga að fyrirkomulagi stjórnenda og sjálfboðaliðastarfs – sem hefur verið eitt helsta gæluverkefni þess sem hér stendur undir merkjum stjórnendaþróunar. Felur það fremur í sér hugafarsbreytingu en einstök átök eða aðgerðir.

Við höfum yfir að ráða vel útfærðu kerfi við að finna og þjálfa keppendur. Við höfum sambærilegt skipulag til að laða að og þjálfa hæfa dómara og þjálfara. En við höfum ekkert slíkt fyrirkomulag varðandi þá sem raunverulega reka starfsemina – stjórnendur og sjálfboðaliða – hvorki til að finna, hvetja eða mennta með fullnægjandi hætti. Án þeirra verður allt okkar starf á sandi byggt.

Ég á mér þann draum að nýr viðbótarvalkostur blasi við þeim ungmennum sem einhverra hluta vegna falla brott frá iðkun íþrótta á unglingsaldri – að taka þátt í starfinu sem hluti af hópnum á félagslegum grundvelli. Að okkur beri gæfa til að virkja fleiri vannýtta hópa til félagsstarfa – og að við sýnum störfum þeirri meiri skilning, þakklæti og stuðning.

Angi af þessu er fyrirmyndarfélagskerfi fræðslusviðs ÍSÍ. Er þar um að ræða öflugt tæki til að ná fram jákvæðum markmiðum í stjórnun, skipulagi og starfsemi íþróttafélaga með hvatningu og frumkvæði. Kerfið felur í sér gagnsærra stjórnskipulag og skipulegri umgjörð t.a.m. barna- og unglingastarfs. Í stað þess að beita boðum og bönnum þá hefur skipulag sem virðir t.d. jafnrétti kynja og umhverfismál náðst með hvatningu.

Það hefur verið einstaklega ánægjulegt að vera viðstaddur afhendingu þessara viðurkenninga og upplifa stolt stjórnarmanna í kjölfar þeirrar sjálfsskoðunar og sjálfsnámskeiðs sem felst í því að uppfylla skilyrði þess að verða fyrirmyndarfélag. Þar myndast verðmætur mannauður sem vert er að hlúa að. Mörg sveitarfélög hafa reyndar haft skilning á því að þau félög sem uppfylla þessi skilyrði eru samfélagslega verðmætari, og eru mörg sveitarfélög farin að styrkja þau félög ríflega umfram önnur.

Góðir þingfulltrúar. Ég vil nota þetta tækifæri til þess að þakka stjórnvöldum, ríki og sveitarfélögum, fyrir gott samstarf á því kjörtímabili sem nú er að líða.

Ég vil þakka Forseta Íslands – verndara íþróttahreyfingarinnar – fyrir gott samstarf og stuðning við okkar málefni.

Ég vil þakka þeim tveimur menntamálaráðherrum sem ég hef átt samstarf við á kjörtímabilinu, þeim Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur og Katrínu Jakobsdóttur, fyrir góð samskipti.

Ég vil þakka meðlimum Ólympíufjölskyldunnar fyrir myndarlegan stuðning og gott samstarf, en sum þeirra fyrirtækja berjast nú fyrir tilveru sinni.

Ég hef starfað með tveimur framkvæmdastjórum hjá ÍSÍ á kjörtímabilinu, þeim Stefáni Konráðssyni og Líneyju Rut Halldórsdóttur, og vil ég þakka þeim afar náið og gott samstarf sem felur í sér að jafnaði nokkurra klukkustunda samskipti á hverjum degi.

Þá vil ég að lokum þakka frábæru samstarfsfólki innan framkvæmdastjórnar og skrifstofu ÍSÍ fyrir ánægjulegar stundir og árangursríkt samstarf. Það er raunar ótrúlegt að hið mikla umfang ÍSÍ sem sjá má í fyrirliggjandi ársskýrslu skuli vera rekið með innan við 10 stöðugildum starfsmanna - auk sjálfboðastarfsins. Íslensk íþróttahreyfing þarf ekki að hafa áhyggjur með þeim mikla mannauði sem þar er að finna.

Ég segi 69. Íþróttaþing sett.